Max Planck Enstitüsü`nden Jan Souman ve ekibi, gönüllü denekleri ufak bir GPS alıcısı ile düz bir rotada yürümeye çalışma misyonuyla ıssız bir ormana veya Sahara çölüne bırakmışlar ve çizdikleri yolları deney sonrası analiz etmişler. Yeterince eğlenmemiş olacaklar ki kimi deneklerin gözlerini bağlayarak ya da güneşsiz günlerde de aynı deneyleri tekrarlamışlar. Sonuç olarak gözleri bağlı ya da güneşten görsel ipucu alma imkanı olmayan deneklerin düz yürümeye çalışınca gerçekten de düzensiz ufak daireler çizdiklerini bulmuşlar. Enteresan bir şekilde, güneşli bir günde yürüyen deneklerin, yürüyüş boyunca güneş hareket halinde ufukta hatırı sayılır bir yol alsa dahi düz bir yol çizmeye devam ettiklerini bulmuşlar ki bu da insan beyninin güneşin hareketini de hesaba katarak çizdiği rotayı ayarlayabildiğini gösteriyor. Yazıya eşlik eden ufak fotoğraftaki sarı rota güneşli havada yürüyen deneklerin, mavi rotalar ise ya gözleri bağlanarak ya da kapalı havada denenerek görsel ipuçlarından mahrum bırakılmış deneklerin çizdigi rotayı gösteriyor.

Bu çalışma, Kumkapı çıkışı promil cihazını evde unutmuş bir polis memurumuzun düz çizgide yürüme testini geçemeyenlere bilim-destekli bahane kapısını aralamakta. Sağ el işaret parmağıyla burnunun ucunu bulamayan vatandaşlarımıza destek çıkacak bilimsel çalışmalar ise sağduyulu bilimadamlarının çalışmalarını beklemekte.

Kaynak: http://www.newscientist.com/article/dn17658-we-cant-help-walking-in-circles.html

Sayın Serhan Zenger’e bu yazısı için teşekkur ederiz.